Selecteer een pagina

Steeltje

Deze zomer fietste ik door het Nederlandse rivierenland. De vergezichten zijn hartverscheurend mooi. Het lijkt wel of je door schilderijen van Ruysdael en Koekkoek fietst. Koeien in de wei, schapen op de dijk, bomen die doorbuigen onder de appels en in de verte altijd die glinsterende rivier. Het landschap stal mijn hart.

Met heel wat kilometers in de benen streken we neer in een hotel in Beneden Leeuwen, midden in de Betuwe. Daar kregen we een foldertje in de hand gedrukt dat ons ruw uit onze romantische landschapsdromen wekte met de slogan: Rivierenland steeltje hart.

Hebben ze voor deze slogan voor veel geld een bureau ingehuurd? Of hebben twee ambtenaren met een paar biertjes op deze op een vrijdagmiddag gierend van de lach op een servetje geschreven? Een prijsvraag bij de buurtsuper waar je een leverworst kon winnen met een slagzin?

We dachten dat we het dieptepunt in citymarketing al bereikt hadden, maar dit komt toch echt in de buurt.

rivierenland

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on TumblrShare on Google+Email this to someone

Uitdrukking van de dag: een roepende in de woestijn

‘Jij zeurt ook altijd over taal’, zei mijn elfjarige dochter pas tegen me. Ze heeft wel een beetje gelijk: uitspraken als ‘hun hebben al vakantie’ en ‘hij wilt geen suiker in de thee’ kan ik maar moeilijk laten passeren. ’t Is niet per se mijn mooiste eigenschap, maar ik mag graag luidkeels sprekers op de tv verbeteren. ‘Het is alleen beseffen! Zonder zich!’. Tevergeefs, natuurlijk. Mensen op de tv horen mij niet en wie het wel kan horen, trekt zich er weinig van aan. Ik ben een roepende in de woestijn. Een uitgedorst, oververhit driftkikkertje dat zich tegen de zandstormen in hees schreeuwt.

Een ‘roepende in de woestijn’ is iemand naar wie niet wordt geluisterd. De uitdrukking heeft een bijbelse oorsprong en verwijst volgens de website etymologiebank naar Johannes de Doper, die in de woestijn preekte. Het is niet duidelijk hoe de uitdrukking deze betekenis heeft gekregen, want naar Johannes werd juist wél geluisterd.

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on TumblrShare on Google+Email this to someone

Woordenboekspel 22 augustus 2016

Het Ikzegookmaarwat-Woordenboekspel!

Wat is de betekenis van het woord ci­cis­beo?
 
 
 
 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on TumblrShare on Google+Email this to someone

Woord van de dag: leporello

Fotograaf en zelfbenoemd fotodetective Hans Aarsman heeft een mooie rubriek in de Volkskrant waarin hij heel zorgvuldig naar een foto kijkt en details blootlegt die je in eerste instantie ontgaan. Als lezer kijk je door zijn ogen naar de betreffende foto en leer je zelf beter kijken.

Afgelopen week besprak hij een foto waarop te zien is hoe de president van Ivoorkust een parade afneemt. De president wordt geflankeerd door veiligheidsagenten met aktetassen alsof ze op weg zijn naar kantoor. Bij nadere inspectie blijken het natuurlijk geen aktetassen, maar ‘kogelwerende platen zo groot als een A3. Ze zijn om en om in die tas opgevouwen, zoals ansichtkaarten in een leporello. Eén druk op de knop en er floept een ondoordringbaar schild uit.’

Ha, nieuw woord, leporello. Het blijkt, zoals Aarsman al schrijft, drukwerk te zijn dat in meerdere slagen om en om gevouwen is. Je ziet het wel bij kinderboekjes of bij grote wegenkaarten.

Maar wacht eens, was Leporello ook niet de knecht van Mozarts Don Giovanni? Leende hij zijn naam aan dit gevouwen boekje? Ja, want het verhaal wil dat deze Leporello een lijst bijhield van de vele minaressen van zijn heer. In vroege uitvoeringen van Don Giovanni was, om de lengte van de lijst te benadrukken, dit boekwerkje een zig-zag gevouwen stuk papier. Grappig verhaal, toch?

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on TumblrShare on Google+Email this to someone

Uitdrukking van de dag: de boog kan niet altijd gespannen zijn

Het was u misschien al een beetje opgevallen: de laatste twee weken waren we niet zo productief. Althans, niet op het vlak van bloggen. Er moest worden nagekeken, geëvalueerd, voorbereid, geborreld, en nog veel meer.

Dat is nu grotendeels achter de rug. Je zou kunnen zeggen: mooi, dan nu weer aan het bloggen. Maar ja, de boog kan niet altijd gespannen zijn. Wij gaan er even tussenuit, vanaf half augustus bloggen we er met nieuwe energie op los.

De uitdrukking “de boog kan niet altijd gespannen zijn” is trouwens zeer oud, aldus F.A. Stoett in het standaardwerk Nederlandse spreekwoorden, spreekwijzen, uitdrukkingen en gezegden. “Inspannende arbeid moet door ontspanning afgewisseld worden, anders is overspanning of verslapping het gevolg” is een opvatting die al bij de Grieken en Romeinen populair was.

Dus, mocht u op een zomers terras indruk willen maken op uw gezelschap als u de derde fles wijn laat aanrukken, mompel dan achteloos ‘Cito rumpes arcum, semper si tensum habueris’. En voeg er dan met een veelbetekenende blik aan toe: ‘Phaedrus’.

Wij wensen u allen een fijne zomer toe!

 

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on TumblrShare on Google+Email this to someone

Woord van de dag: slof

‘Bah, deze koekjes zijn slof’, zei iemand uit Zwolle. ‘Hè, bah ja’, beaamde iemand uit Wageningen. Toen ik in een koekje beet, snapte ik wat ze bedoelden. De koekjes waren zacht.

Ik ken het woord slof als een zelfstandig naamwoord voor een pantoffel en een verpakking sigaretten, maar ik kende het niet als bijvoeglijk naamwoord. Slof blijkt dialect voor verflenst te zijn. Maar of het woord in deze betekenis wijdverspreid is, kon ik niet vinden.

Hoe dan ook: ik vind het een prachtig woord en neem me voor om het ook eens te gaan gebruiken. Hoewel koekjes bij mij eigenlijk niet snel slof worden…

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on TumblrShare on Google+Email this to someone

Uitdrukking van de dag: de mantel uitvegen

Met stoom uit de oren liep collega X de kamer uit. ‘Ik ga een paar studenten eens flink de mantel uitvegen, ‘ baste ze op onze verbaasde blikken. De betreffende studenten hadden een fake-interview gebruikt in een radio-uitzending die ze moesten maken.
Als er íets is waar docenten chagrijnig van worden, is het fraude. Slordigheid, luiheid, gebrek aan concentratie of discipline: het is niet leuk, maar we schudden het hoofd en gaan over tot de orde van de dag. Maar ik ken geen enkele collega die dat bij fraude doet. We worden bóós als een student de boel probeert te flessen. Eerlijkheid duurt het langst, zéker in de journalistiek.
Veeg ze maar eens goed de mantel uit, X!

De mantel uitvegen betekent iemand stevig berispen. Letterlijk: iemand flink afkloppen. Waar de uitdrukking ‘iemand afrossen’ fysiek is, iemand krijgt dan klappen, is ‘de mantel uitvegen’ uitsluitend verbaal.

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on TumblrShare on Google+Email this to someone
WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann